25 sierpnia 1937 roku został zdławiony strajk chłopski. W Majdanie Sieniawskim na Podkarpaciu w starciach z policją zginęło 15 chłopów. Strajk chłopski 1937 (inaczej Wielki Strajk Chłopski) to masowa, kierowana przez Stronnictwo Ludowe polityczna manifestacja rolników, która miała miejsce w dniach 16–25 sierpnia 1937 r., zorganizowana pod hasłem przywrócenia chłopu w Polsce praw do życia, a krajowi ładu, porządku i bezpieczeństwa (m.in. rezygnacji z władzy obozu piłsudczykowskiego, przywrócenia konstytucji marcowej z 1921, demokratycznych wyborów do parlamentu, wzmocnienia obronności kraju).

Akcja polegała na blokowaniu dróg do miast i wstrzymaniu dowozu żywności. W strajku wzięło udział kilka milionów osób, głównie polskich chłopów, ale również Białorusinów i Ukraińców. W czasie interwencji policji państwowej, zginęło 44 chłopów, 5 tysięcy osób aresztowano, a 617 uwięziono na mocy wyroków sądowych. Była to największa chłopska akcja strajkowa w okresie międzywojennym, jednak nie wywarła większego wpływu na politykę rządu.

Polsce całą akcją kierował wiceminister spraw wewnętrznych Paciorkowski, który nakazał prasie zachowanie całkowitego milczenia o strajku, potęgując przez to zaniepokojenie w kraju i ugruntowując w nim przekonanie o toczącej się rewolucji, podobnie zresztą, jak i zagranicą, gdzie brak informacji okazał się gorszy niż najczarniejszy scenariusz wydarzeń. Prasa zachodnia, szczególnie francuska, donosiła o „rewolucji w Polsce”.

„Gazeta Polska” (ówczesna prorządowa tuba) określiła wydarzenia jako „niesłychany cynizm sprawców, warcholskiego tumultu” oraz nazwała bluźnierstwem „haniebny pomysł walki między polską wsią, a polskim miastem w rocznicę historycznego zwycięstwa narodu polskiego nad obcym najazdem”.